blog e-teatr.tv

Boxhead Zombie Wars

Niedziela to dobry dzień, na działania które w tygodniu wydają się stratą czasu. W ramach hiperbonusu gra Boxhead Zombie Wars. Sekwencje śmierci, hektolitry flashowej krwi i niekończąca się eksplozja, gwarantują zabawę na długie godziny.

Pozabijać można tu

Only flesh

Niemalże teatr totalny. Sami mówią o sobie tak:

“We are the mutilated
the aborted, the diseased
the disfigured
and we don’t want your cure”

Dzieci niech lepiej nie patrzą. Wyjątkowo proszę nie jeść.
Gra zespół Only Flesh

Niemiecka fantazja

Niestety nie znam języka niemieckiego, dlatego pomimo szczerych chęci, nie napisze tu nic ciekawego. Nie mam pojęcia o tym co znajdą państwo poniżej. Nie wiem czyja głowa zrodziła ten przedziwny spektakl. Zapraszam na prawdziwie potężny trailer: hannibal - by lawine torrèn

Strona organizatorów http://www.torren.at/

Neaked City - wielki powrót

Nie wszyscy myślą o tym tyle ile Lawrence Lessig, ale faktem jest, że internet jest cenzurowany. Klip który dziś zamieszczam, debiutuje na blogu już po raz drugi - poprzednio został momentalnie usunięty, ponieważ widać w nim nagiego człowieka symulującego grę w golfa(?). Przykre. Podobny lost spotkał klip, który miał dziś gwoździem programu. Tancerz Ishmael Houston Jones, został usunięty z youtuba, ponieważ tańczył nago. Poniższy film pewnie zaraz zniknie. Proszę się spieszyć.

Spóźnialscy mogą spróbować pobrać go tu.

“Fragment filmu „Dances Sacred & Profane”. Tym razem „Neaked City” - impreza… . No właśnie. Właściwie nic o niej nie wiadomo. Poza tym, że pojawia się w wyżej wymienionym filmie, nie udało mi się niczego o niej dowiedzieć. Internet milczy jak zaklęty. Jednak czy musimy wiedzieć o wszystkim? Jest publiczność. Jest scena. Chyba o to chodzi.”

Multimedialne dni japońskie III

Gravicells - gravity and resistance

Interakcja. Kontakt z kwadratem o boku sześciu metrów, wyłożonym 255 płytkami z sensorami nacisku, powoduje zmianę całego otoczenia - powierzchni kwadratu, światła, dźwięku, a także projekcji rzucanych na ściany. Seiko Mikami i Sota Ichikawa podejmują w swojej pracy, problem grawitacji (i fizycznego oporu jako reakcji na nią). Jak łatwo zapominamy o zjawiskach które determinują podstawy naszego istnienia.

Zwrócenie uwagi na prymarne fizyczne procesy w których bierzemy udział, na nowo umieszcza nasze ciało w przestrzeni. Ciekawa wizualnie praca niestety nie posiada, dobrej dokumentacji, poza kilkoma zdjęciami, udało mi się znaleźć tylko poniższy film. Niestety słabej jakości. Jednak myślę, że warto.

Strona domowa instalacji http://g–r.com/

Multimedialne dni japońskie II

Kolejny ze spektakli, który intensywnie eksploatuje możliwości nowych mediów, przygotowany przez Takayuki Fujimoto i Daito Manabe, tym razem we współpracy z Kazuhisa Uchihashi - muzykiem z pograniczna jazzu i swobodnej improwizacji, oraz UA - wokalistką ocierającą się, zarówno o jazz, jak i cukierkowy rok.
Wszyscy artyści pozostają w ciągłej relacji, zarówno ze sobą jak i z komputerem, tworząc całość która pulsuje światłem i kolorem.

Zapraszam

Strona domowa spektaklu. Niestety po Japońsku.

Multimedialne dni japońskie

Wszyscy wiemy jak jest w Japonii. Jeżeli nie wiemy, włączmy telewizory. Zresztą nie będę się rozpisywał. Nie płacą mi od słowa :). Czy “ONI” w ogóle mi płacą ?

Dzisiaj zapraszam na spotkanie z Dumb Type - japońskim kolektywem, działającym od połowy lat osiemdziesiątych, który od samego początku eksplorował multimedialne wody. Problem poruszane przez grupę, dotyczyły ciała, płci (zarówno biologicznej jak i kulturowej), oraz tematów tabu. Nieodmiennie wpisanie w stechnicyzowany kontekst, zdecydowało o niezwykłości przedstawień.

i może jeszcze cytat z strony dotyczący podejmowanych przez Dumb Type problemów (wklejam go bo strasznie mi się podoba):

“The group asks the question posed by many Performers in East Asia: is the body a projection space for social, economic and political processes which are written into every individual? Or is the body the last core of resistance of archaically anchored identity in a culture?”

Poniżej zamieszczam dwa fragmenty “MemoRandum” z 2004 roku.

Domowa strona grupy

Polygon Playground

Im głębiej zapdam w obraz, tym bardziej widzę jak wszystko ujawnia swoją pozorność
i iluzoryczność. Gonimy słońce i kolorowe paciorki przestrzeni, zupełnie jak nasi przodkowie. Metafizyczne dziedzictwo powraca nieustannie bez końca. Ukłoń się. Dziś przestrzeń jest głównym aktorem. Poraz kolejny jestem widzem. Zabawne. Magia to tylko złudzenie.

Strona domowa instalacji dostepna jest tu

Do jutra.

Ciastko do kawy

Dla wszystkich zawiedzionych, skandalem związanym z usunięciem przez purytanów, filmu z niedzielnego postu, mam w zanadrzu małe kawowe ciastko. Piętnaście sekund ładności w ramach Open frame works.

.

Świeto święta

Dzień dobry.

Niedziela. Pora na święto. W porządku. Wyciągamy czekoladki.

Kolejny fragment filmu „Dances Sacred & Profane”. Tym razem „Naked City” - impreza… . No właśnie. Właściwie nic o niej nie wiadomo. Poza tym, że pojawia się w wyżej wymienionym filmie, nie udało mi się niczego o niej dowiedzieć. Internet milczy jak zaklęty. Jednak czy musimy wiedzieć o wszystkim? Jest publiczność. Jest scena. Chyba o to chodzi.

Oczywiście wypowiada się Charles Gatewood (człowiek w białej czapce z daszkiem).

Zapraszam.

!!! UWAGA !!!

Ponurzy purytanie już usunęli film z youtuba, tylko dlatego że można w nim było zobaczyć grupę nudystów. Smutne. W tej chwili nie posiadam filmu przy sobie, ale obiecuję dodać go jutro z powrotem.