blog e-teatr.tv

Kolorowy pod wieczorek :)

Wieczór jak co dzień. Póki co dosyć potworów. Pozwólmy sobie na odrobinę baśniowych krain.

Ponieważ jest wieczór nie będę katował Państwa performerami i ich posoką. W wieczornym, kochanym menu:  Panacotta z wiśni - Yuki Isoya.  Pochodzi z Japonii i jest wspaniała.  Za chwilę teledysk promujący najnowszy singiel. Warto go obejrzeć, bo…4732kdjygf.    Dobra. Po prostu jest super. Wysmakowany j-pop z nieprzeciętnymi pejzażami. Koniecznie : )

Niedziela: życie po życiu

Ponieważ ostatnio trzymamy się potworów, najwyższa pora na odrobinę cierpienia, bólu i przerażenia.

OK.

Guillermo Vargas to imię i nazwisko dzisiejszego dania. Sławę artyście rodem z Kostaryki przyniósł bezpański zabiedzony pies (AKTOR), który wprost z ulicy trafił do galerii sztuki( PRZESTRZEŃ GRY) stając się jednym z jej eksponatów (HONOROWA NOBILITACJA). Tutaj historia rozplata się. Dyrekcja Códice Galery w której był wystawiane prace Vargasa twierdzi, że psa otoczono opieką, nie zdechł lecz uciekł i był przywiązany tylko przez chwilę. Internetowy świat histerii ma na to swój własny punkt widzenia. Zwierzę jakoby padło z wycieńczenia i głodu. Internetowa petycja, zgromadziła ponad cztery miliony podpisów, osób, które sprzeciwiają się uczestnictwu Vargasa w Bienal Centroamericana w Hondurasie, gdzie podobno miał ponownie wystawić swoją pracę. W odpowiedzi na petycję, przewodniczący biennale Roland Zucher zapewnił, że w pracach Vargasa nie będzie użyte żadne zwierzę. To wszystko. Pora na pytania.

Pytanie o hipokryzję

Zdjęcia konającego zwierzęcia wywołały lawinę protestów, jednak żadna z obecnych w galerii osób nie pomogła psu. Nikt nie dostarczył mu wody lub jedzenia ani nie pomógł w oswobodzeniu się. Jednocześnie dopiero włączenie cuchnącego, umierającego psa w przestrzeń symboliczną sprowokowało wysyp protestów. Żart – być może tak wygląda nasz świat, ale nie zmusisz nas by włączyć coś tak paskudnego w naszą uświęconą przestrzeń.

Pytanie o klucz interpretacyjny

W ułamku sekundy można ocenić Vargasa: dobry = walczy z hipokryzją / zły = uczynił umieranie sztuką. Innymi słowy, czy sztuka powinna rozgrywać się w przestrzeni moralności? Czego dokonał Vargas pozwalając psu mówić o krzywdzie swojej i swoich bliskich, a właściwie zmuszając go do tego? Wypowiedź performatywna, więc stwarzająca rzeczywistość. Dostaliśmy nowe obrazy, nowe słowa. Jednak czy potrafimy nimi mówić czy tylko o nich milczeć? Pies wszedł w rolę męczennika, lecz czy nie potrzebujemy świętych? Chociażby czysto funkcjonalnie.

Taka łamigłówka na niedzielny wieczór.

Dobranoc.

Jeszcze więcej potworności

Theo Jansen buduje potwory. Wykonuje je z plastikowych rurek i butelek po wodzie mineralnej. Plastikowe mózgi w które zaopatrzone są monstra, reflektują już nad wilgotnością gruntu po którym stąpają. Znowu śmieci i znowu niezwykłe. Niestrudzony plażowicz przekonuje plastikowe rurki, żeby zechciały spacerować po piachu – z gracją. Zabrało mu to już szesnaście lat życia. Efekt jest naprawdę intrygująy. 

Film dokumentalny o artyście-konstruktorze (więcej TU http://www.strandbeestmovie.com/) brał udział w ostatniej edycji Camerimage, przez co może być znany części czytelników. Zapraszam na dziesięcio minutowy wykład zaczerpnięty z bardzo rzetelnego i aktywnego kanału TEDtalksDirector . Warto się zastanowić. Nad wszystkim. Zapraszam.

Wszystkich zainteresowanych odsyłam na TĘ stronę, pełną potworów.

Potworna teatralizacja

W dzisiejsze piątkowe popołudnie zapraszam na śmieciowe potwory. Joshua Allen Harris wykonuje je na ulicach Nowego Jorku. I to właściwie wszystko co powinno zostać napisane. Reszta to efekt zaskoczenia jaki prace wywierają na przechodniach, i kilka słów, które powie o sobie sam twórca w poniższym wywiadzie. Chyba każdemu w trakcie oglądania przyjdzie do głowy scena ze “Słomianego Wdowca” w której metro animuje sukienkę Marilyn Monroe. Im dłużej rozmyślam nad tą sceną tym bardziej wydaje mi się ona iście kuriozalna. Podobne rzeczy musiały przecież zdarzać się od czasu do czasu. Kobieta-ulica-wentylacja. Proste. I tu chyba kryje się siła filmu – przekuwanie głupot na symbole czytelne dla całych generacji. Na całe szczęście to zupełnie inna historia. Zapraszam na potwory.

Dla spragnionych większej dawki potworności przygotowałem poniższe klipy.

Francuska Składanka

Niedźwiedź na zinmo

Artysta na chodniku

Wszystkich zainteresowanych odsyłam na TEN kanał, który zawiera nieco obszerniejszą dokumentację.

Omlet Tytanów

W ramach późno nocnego obiadu, proponujemy dziś „Agamemnona” w reżyserii Petera Halla z 1983 roku. Danie syte, bo pełne – dziesięć części, zawierających pełen zapis spektaklu, który został zrealizowany w myśl antycznych kryteriów. Przynajmniej na tyle, na ile można dziś zdać sobie sprawę z tego czym były antyczne kryteria. Nie oznacza to jednak, że frykas jest nadpsuty. Zbiorowe sceny w maskach, są niczym pejzaże od których ciężko oderwać wzrok. Magnetyzm pustych przestrzeni. Całość trwa mniej więcj godzinę. Smacznego i dobrej nocy.

e-aperitif

Dzisiaj zapraszam na drobny internetowy kłaczek - małą przekąskę. Jedyne co ostało się po wczorajszym ośmioczęściowym obiedzie. Wypocznij my więc w wyuczony i mądry sposób, zwłaszcza, że jutrzejszy obiad może naruszyć nie jedną wątrobę. Zapraszam.

Długie niedzielne popołudnie…

Dziś zapraszam na chyba najperfidniejszy wpis w historii bloga. Myślałem czy to nie jest przesada, ale skoro ta strona to taki magazyn trochę, to jakoś to sobie wytłumaczyłem. Jednocześnie materiał jest długi – ponad 60 minut. Jest w nim sporo ilustracji, dat, terminów. Może ktoś wyniesie coś dla siebie. Miłego oglądania.

Hanibal na nartach - druga odsłona, biletowana;

Był bym nikim gdybym teraz milczał. Wszystkich fanów teatru, popowej psychozy i megalomani, zapraszam na “Hannibala” - Lawine Torren. Część osób na pewno pamięta ten materiał z jednego z pierwszych wpisów . Miesiące lecą, a ten przedziwny spektakl wciąż nie mieści mi się w głowie. Tak czy siak, jeżeli mają państwo trochę wolego czasu 24 kwietnia i parę rękawiczek, po prostu polecam !!

INFO VIDEO

3*1

Trzy razy po jednej minucie, jako akord do dyskusji o teatralizacji codzienności. “AJ szop, aj SZOP”. Ubranie juz dawno nie spełnia swojej czysto ochronnej funkcji. Gdzieś pomiędzy rzeźbą, a architekturą - śmiałe wyliczenia użytych tynków i spoiw, doskonała znajmość, każdego eksponowanego atomu. Wyjątkowość na wagę, lub wjątkowo na wagę. Oczywiście, że zapraszam.

Rozmowa

Dzisiaj zapraszam na świeżutki, lutowy wywiad z Mariną Abramovic, zrealizowany dla Tate Gallery. Smacznego.