Bądź na bierząco - RSS
Dziś w ramach lekcji muzyki zapraszam na jeden z przebojów angielskiego duetu Autechre, który swoje triumfy święcił już jakiś czas temu. Pomimo wszystko, wiele osób nie zna ani Autechre, ani terminu IDM itd. W ogóle mało kto coś wie o czymkolwiek. Stąd właśnie promocja kultury na blogu. Tyle. Teledysk jest nie oficjalny. Szczegóły bezpośrednio na karcie Youtuba. Zapraszam.
Tagi: autechre
Przed Państwem dowód na to, że performens nie musi być wyłącznie auto okrucieństwem, a przecież właśnie takie wrażenie może odnieść ‘czytelnik” mojego bloga. Dlatego dziś zabawmy się nieco inaczej, na całe szczęście nie uciekając od agresji (ooo bez agresji, to już nuda i w ogóle. kto by to oglądał.). Jednego możemy być pewni - DEATH IS CERTAIN. Przed nami Eva Meyer-Keller (niemicka artystka, po szkole tanecznej, + prace video i wizualne fascynajce. STRONA DOMOWA.) Jak zwykło się pisać – Zapraszam.
Tagi: DEATH IS CERTAIN, Eva Meyer Keller
Znalazłem ostatnio dość dużo rejestracji performensów Ivo Dimcheva. Jednak cóż z tego, skoro od czegoś trzeba zacząć. Proste logiczne zobowiązania regularnie zamieniają życie w koszmar. W takim razie zaczniemy od początku. Sława spłynęła na młodego bułgarskego tancerza i performera w 2005 roku, gdy pokazał swój performens “LIli Handel”. I właśnie to jest dzisiejszy gwóźdź programu. Wszystkich zainteresowanych szczegółową recenzją spektaklu, odsyłam TU.
. i zapraszam .
Tagi: Ivo Dimchev, Lili HandelTak się składa, że posiadam prawie 40 tyś. nie opublikowanych komentarzy. Proszę nie spodziewać się ich szybkiej publikacji. Dialog po raz kolejny umiera. Wszystkich chętnych do rozmów odsyłam do kontaktu mailowego: hykter@gmail.com . 
OMD OMG
Ponieważ w naszym kraju edukacja muzyczna nie istnieje, zmuszony jestem zająć się tym osobiście. Muzyczne wykłady będą odbywać się w ramach kategorii „Punk not Dead”. Lekcje rozpoczniemy od przyjemnej kontynuacji estetyki lat 80. Przed nami Orchestral Manoeuvres In The Darkw piosnece „Telegraph”
Psyche „Eternal” – gratis.
Tagi: omd, psycheDobra. Być może nie jest to teatr, ale umówmy się – ja po prostu muszę promować tu pewne treści. Inaczej czuł bym, że postępuje nie etycznie – jeżeli oczywiście, ktokolwiek wie jeszcze co to może znaczyć. Tymczasem. Przed nami sprawa naprawdę godna uwagi, zbiór instalacji – krócej wystawa – japońskiego artysty Otomo Yoshihide. Przede wszystkim jest muzykiem. Gramofony, gitary – ogólnie dużo hałasu. Wszystkich zainteresowanych odsyłam do Wikipedii. Teraz materiał z zeszłego roku. Tytuł: without records. Zapraszam.
Gratis mały przegląd twórczości. Dobranoc.
Tagi: Otomo Yoshihide, without recordsKilka kadrów o tym, że muzyka może być teatrem
Gdyby ktoś życzył sobie więcej – gra chorwacka gwiazda, Belinda Bedekovic.
Tagi: Belinda Bedekovic
Dzień dobry. Już od dość dawna chodziło mi po głowie rozpoczęcie nowego cyklu pod tagiem „Ściana. Miasto. Tekst.”. Całość ma dotyczyć tego co widzę – więc świata. Głupizm. Jednocześnie nie będę się specjalnie przejmował ponadprzeciętną ułomnością tej definicji. Podobnie rzecz ma się z definicją „tearalizacji”, a przecież właśnie tym zajmuję się na blogu. Odsyłając Państwa do klasycznego dowodzenia podobnego przez podobne, ucieknę od problemu w nowy temat. Po co komu problemy. Do rzeczy.
Mieszkam w Poznaniu. Miasto stawia na mojej drodze rzeczy obok których nie mogę przejść obojętnie. Stawia ściany, miasta i teksty. Czasem niebywale głupie, czasem – małe dzieła sztuki. Co najważniejsze – wyjątkowe. Wyjątkowość polega na ingerencji użytkowników w przestrzeń. Kim są ludzie którzy piszą po drzwiach w toletach, murach, którzy udoskonalają billboardy? Jak to się dzieje, że przestrzenie użytkowe nabierają cech komunikatów? Oczywiście nie zamierzam odpowiadać na te pytania, ale przecież musimy mieć jakieś motto. Prawda? Mam nadzieję, że wystarczy nam fakt tego, że ja to kocham. A wiadomo jak jest z miłością – łatwo się zarazić.
W ramach premiery „Ściana. Miasto. Tekst. : Sanktuarium Beryla”.
Bloki. Krzaki. Garaże. Życie toczy się. Jednak nie dla wszystkich. Beryl zdechł. Nie wiadomo kto i nie wiadomo kiedy wydarł miastu kawałek przestrzeni. Beryl żył dwadzieścia lat. 78 - 98. Nie ma tam ławki, krzesła, stolika. Nic nie ma. To miejsce nie służy do leżenia, siedzenia, zjadania. To tylko kawałek chodniczka, który prowadzi do pamiątki po. Gdy wszystko dookoła plugawi się, Beryl tkwi w uświęconej ziemi. Sanktuarium które jest pomnikiem miłości i smutku. Nie daleko śmietnika. I nie jest to tania ironia. To życie.
O tym, że fetysz zakrada się wszędzie i że nie tylko rakiety kosmiczne mają dużo przycisków. Innymi słowy teatralno-analogowy kult przetworników dźwięku w wersji maxi. Do obejrzenia, a i do refleksji może. W każdym razieTU.
Być może już noc, ale kto nie obejrzy bajki. Bajkuje Mathew, Greg i Alex (ja też nie wiem). Wszyscy razem na tytuł “American Soulicide”. Pa pa.
Tagi: Greg i Alex, Mathew
