blog e-teatr.tv

#

Świat spływa krwią i keczupem, a brukowe gazety liczą sobie łącznie więcej stron, niż cała żółta rasa. Kłopot, czy może zwyczajne nieporozumienie na styku bezsensu i różnorakich wartości? Chordy barbarzyńców, którzy kumają tylko swojego konia i strzałę, naprawdę nie muszą spustoszyć naszego świata – wystarczy porozmawiać. Dialog podjęty zawczasu, pozwala na życie na poziomie słowa. W ogóle „na poziomie”. Między innymi dlatego dialog i uwrażliwianie ludzi jest tak popularnym tematem. Choć trudno nie zgodzić się z faktem, że temat ten pojawia się głównie w postaci swojego alter ego – złego świta, złych i zimnych ludzi tłoczących się w ramach telewizorowych framug. Kłopot, czy może zaniedbanie na styku intelektualnych elit i różnorakiej masy?

Więc umówmy się, to nie jest, że to nie należy do Ciebie.

Dlatego wejdź na tego bloga – miejsca w którym wszystko się zaczyna

http://alicjarubczak.wordpress.com/

suck me

Jest niedziela. Późne popołudnie. Nie mam pomysłu jak ładnie ubrać to w słowa. Ciekawy dokument o potrzebie bycia pięknym, o wyborach i o prostych ludziach z Anglii.

Tagi na dziś to: sukces, w teatrze życia codziennego, pedofilia, hc.

Zapraszam

“Sasha Beauty Queen at 11″
Part 1

Part - 2

PART 3

PART 4

PART 5

PART 6

Fa fan fant to oo! om

Kontynuując trudne tematy, przyjrzymy się dzisiaj materiałom soft porno, dedykowanym fetyszystom.

Gra. Teatr. Konwencja. Fetysz.

Okaleczone ciało pozbawione nóg i ręki, ubiera się w humanoidalny kostium. Kolejne części fantomowej tożsamości. Nic złego, nic takiego. Jednak komentarze pod filmem, są rzecznikiem zupełnie innych racji:

„Truly the most exciting amputee video ever – JO”

„thats kinda hot”

„that was simply awesome..
was there more to it??
sure would like to watch it..”

Konstruowanie kobiecości. Składanie jej z najbardziej podstawowych kawałków. Najpierw noga, potem noga, a na koniec ręka. Jeszcze tylko ubrania i gotowe. Kikut rozdziera kadr. Przy okaleczonym ciele pojawiają się przedmioty, jego repliki, które zabierają uszkodzenie w swój zdehumanizowany wymiar, zlewając się w jedną całość – w fetysz. Zamiana ciała w przedmiot czyni go jeszcze jednym obiektem przeznaczonym do konsumpcji. Aktorka przestaje być istotna, liczy się tylko scenografia.

Bynajmniej nie chodzi o to, że ciało osoby niepełnosprawnej nie ma prawa do podobania się. Te filmy godne są uwagi właśnie dlatego, że nie przedstawiają tego co wydaje się, że przedstawiają. Właściwie nie mamy w nich do czynienia z ciałem, lecz ze zbiorem polepionych fetyszy. Majstersztykiem pod tym względem jest kolejny film. Jedyne co na nim widzimy to nogi, ale przecież nie oglądamy nóg. Jest fetysz amputowanej kończyny, bielizna w wydaniu ‘white pants’, która wyłania się spod najbardziej klasycznej spódniczki w czerwono czarną kratę, oraz obuwie które razem z skarpetkami odsyła do ‘lolita style’. Stylowo dobrane kule dopełniają całości. Właściwie nie mamy do czynienia z ciałem. No face movie. Jest tylko wierzchołek fizycznej dysfunkcji z krzyżowany z seksualnym kodem. Forma mikro przedstawienia, w którym akotr stał się przedmiotem. Zapraszam.

sweat, blood and no tears

“Circus Mundus Absurdus” to grupa cyrkowców działających od 1999 roku. Od zeszłego roku ich występy są zawieszone.
Przerwa nie jest jednak czasem zmarnowanym – Jussi i Lassi działają pod wspólnym szyldem, Visa ćwiczy buto w himalajach, pisząc w wolnych chwilach scenariusz nowego show, a Antti eksperymentuje z ogniem. Nic dziwnego, że stworzyli cyrk noir.

Wszystko zaczęło się od spotkania Antti Kervinen i Eero Auvinen w jednej z finlandzich „art schools”. Ich pierwsze numery to klasyka czerpana ze słownika fakirów – chodzenie po szkle, połykanie ognia, ognisty oddech, „bed-of-nails” itd.. Po pewnym czasie dołączyli Jussi i Lassi, którzy wiedzieli to i owo o kolczykowaniu, hakach i popchnęli działania grupy w rejony obsceny i hard coru. Tak już zostało.

Członkowie grupy deklarują, że ból nie jest celem samym w sobie. To po prostu część tej roboty, codzienność, rutyna. Tak jak diabolo, poi i akrobatyka - oraz wszystkie inne umiejętności, które znajdują się w ich technicznym arsenale. Co najmniej polecam

s

Hity 17 Biennale Sztuki Dla Dziecka

UWAGA OBA SPEKTAKLE MOŻNA OBEJRZEĆ PO RAZ OSTATNI !! JUTRO !!

„Anima Blu” TAM Teatromusica

Piękna pogoda jak w każdy wtorek. Dzisiaj chciałbym zaprosić wszystkich którzy aktualnie przebywają w Poznaniu na spektakl „Anima Blu” TAM teatromusica, grupy teatralnej z Włoch.
Grupa pojawiła się w Poznaniu w ramach „17 Biennale Sztuki Dla Dziecka”. Byłem, widziałem – po prostu HIT. Chętnie zamieściłbym w ramach informacji własną recenzję, niestety widziałem ten spektakl rano przez co na razie mam trochę luźnych myśli, które zamieszczę poniżej, specjalnie dla tych, którzy nie zostali przekonani przez materiał filmowy. Jednak zanim moje SKRAWKI, jeszcze jedno zaproszenie ( bo przecież nikt do niego nie dotrze jeżeli dorzucę jeszcze więcej tekstu :P)

„Ueberraschung” - DSCHUNGEL WIEN

NIezwykły tanczno - muzyczno - elektroniczny majstersztyk. Kończe bo wpis musi zawisnąć a przecież już 21.
Pozdrawiam.

SKRAWKI:

Dlaczego ten spektakl jest spektaklem dla dzieci – które nota bene były zachwycone tym co działo się na scenie, przez cały czas trwania spektaklu? Niezwykle trudne, lub tym przypadku niemożliwe, jest uchwycenie granicy. Widziałem bardzo dobre aktorstwo, na granicy pantomimy i tańca, precyzyjnie zsynchronizowane z wysokiej jakości partią perkusji, dokładną i technicznie gładką animację wykorzystującą przetworzoną kulturę powszechnie uważaną za wysoką, pomysłowo rzuconą na pasy prześcieradeł, które umożliwiły nową jakość interakcji pomiędzy aktorami a obrazem bez wężowisk kabli i dziesiątek dodatkowych kontrolerów – więc po prostu super; prosto i zajmująco. Widziałem parafrazę przygód super bohaterów, unoszących się nad ziemią, zmieniających wymiary i pożerających swymi laserami nowe przestrzenie. Nawet śmiech dzieci, nie pozwalał mi do końca stwierdzić, że obcuje jednoznacznie ze sztuką dla dziesięciolatków…

WARSZTATY ZAPISY !! - co za tytuł :)

Ogólnie dobra sprawa. Zapraszam wszystkich zainteresowanych - dodatkowy plus jest taki, że będzie można mnie tam spotkać.

INTERDYSCYPLINARNE WARSZTATY KRYTYCZNE

dla wszystkich zainteresowanych pisaniem o muzyce, tańcu i teatrze

23-27.06.2009

Centrum Festiwalowe – Galeria Arsenał

prowadzący:

MUZYKA:

Piotr Metz (dziennikarz muzyczny, redaktor naczelny magazynu „Machina”),

Michał Wiraszko (zespół Muchy, Jarocin Festiwal)

TANIEC:

Jadwiga Majewska (krytyk tańca), Iwona Pasińska (choreograf, tancerka)

TEATR:

Paweł Sztarbowski (krytyk teatralny), Paweł Passini (reżyser)

więcej na: www.malta-festival.pl

KOSZT:

100 zł/os. za cykl warsztatów poświęconych jednej z dziecin: teatr, taniec, muzyka. Istnieje możliwość aplikowania tylko do jednej grupy. W cenie warsztatów bilet na koncert Nine Inch Nails (dla grupy muzyka), spektakl „Happy” N. Charnocka (dla grupy taniec), spektakl „La menzogna” Pippo Delbono (dla grupy teatr).

ZGŁOSZENIA:

List motywacyjny oraz CV prosimy przesyłać do 15 czerwca 2009, na adres
alicja@malta-festival.pl z zaznaczeniem, na który z warsztatów jest to zgłoszenie. Ilość miejsc ograniczona, grupy 12-osobowe.

TOP FIVE

Ponieważ blog rozrasta się, a czytelników przybywa, pomyślałem, że warto było by zrobić małe podsumowanie najciekawszych wpisów, opublikowanych od listopada. Zestawienie ma również na celu przekonanie nowych użytkowników – uwaga, nie zawsze zajmujemy się bzdurami! Miłej lektury.

TOP FIVE:

1. JFK - Wieczność pętli
2. Krew Ciało Krew
3. Monodram
4. Sanktuarium Beryla
5. Estetyzacj cierpienia część pierwsza

ti vi pi vi

Tak jak obiecałem - najwyższa pora wrucić do krwi. Zaczniemy skromnie.Trochę czarnego teatru, trochę animacji po klatkowej i trochę rokendrola. Poniżej fantastyczny teledysk zespołu Pivot z Australii - zainteresowanych odsyłam do MYSPACE zespołu. W dwu paku dodaje także, kilka wypowiedzi Alexa Smitha, twórcy teledysku. Dodaje je TU.

Rekomendowane przez Tadeusza Fułka. Zapraszam.

TORNADO ON THE REMOTE KEYBOARD

Kilka kadrów o tym, że muzyka może być teatrem

Gdyby ktoś życzył sobie więcej – gra chorwacka gwiazda, Belinda Bedekovic.

Omlet Tytanów

W ramach późno nocnego obiadu, proponujemy dziś „Agamemnona” w reżyserii Petera Halla z 1983 roku. Danie syte, bo pełne – dziesięć części, zawierających pełen zapis spektaklu, który został zrealizowany w myśl antycznych kryteriów. Przynajmniej na tyle, na ile można dziś zdać sobie sprawę z tego czym były antyczne kryteria. Nie oznacza to jednak, że frykas jest nadpsuty. Zbiorowe sceny w maskach, są niczym pejzaże od których ciężko oderwać wzrok. Magnetyzm pustych przestrzeni. Całość trwa mniej więcj godzinę. Smacznego i dobrej nocy.